Abdulkadir İ.

Barınma-Kentsel Dönüşüm-Kira /Taşınma

Bir ev yıkılmadan önce, içindeki hayat sessizce taşınır bazen.

Duvarlar çatlar, kapılar kapanır;

Geriye, nereye sığacağını bilemeyen insanların suskunluğu kalır.

Abdulkadir Amca 79, eşi 65 yaşında.

Yıllardır yaşadıkları ev için verilen çürük raporu, onların yalnızca duvarlarını değil, alıştıkları hayatı da yerinden edecek.

Emekli maaşıyla geçinen bu yaşlı çiftin iki kızı var. İkisi de evli; anne babalarının yanında olmak isteseler de kendi imkânlarıyla bu yükü maalesef taşıyabilecek durumda değiller.

Ay sonuna kadar ev boşaltılmak zorunda. Önlerinde yeni bir evin kirası, depozitosu ve taşınma masrafı var. Onlar içinse bunlar, bir emekli maaşının çok ötesinde bir yük.

Yıllarca biriktirdikleri eşyaları değil yalnızca; hayatlarının kalanını koyabilecekleri bir kapı arıyorlar.

Bazen iyilik, büyük sözlere ihtiyaç duymaz.

Bir evin ilk kirasına omuz vermek, depozitosuna katkı sağlamak,

Eşyalarının yeni yuvalarına taşınmasına destek olmak…

Küçük görünen bir katkı, iki yaşlı insan için hayatlarının en zor günlerinden birinde uzatılmış büyük bir el olacak. Bazı ihtiyaçlar ertelenebilir ama bu asla.

Şimdi Abdulkadir Amca ile eşinin ihtiyacı, yıkılacak bir evin ardından yeniden huzurla açacakları bir kapı, yaşayacakları yuva.