Arzu T.

Engelleri Kaldırıyoruz- 2 Engelli Aracı

Nizamettin Amca, işte burada! Birlikte amin dediğimiz duan Hakka, yürek sesin evlatlarına ulaştı.

Limanlarımızın köhneliği, gemilerimizi u/mutlu seferlere uğurladığımızdan!

Nizamettin Amca atmış beşinde bir sabır abidesi. Beş evladı ki şimdi üçü ayrı ayrı yerlerde bakım evlerinde, eşi rahmetli ve yirmi yedi yaşında olan Arzu ile kırk üçünde olan Selçuk tamamen babalarının bakımına muhtaç.

Gölgesinden, hayat tecrübesinden yararlanmak bir nimet olan bu baba da evlatları gibi gün yüzüne çıkmayalı, insan içine karışamayalı yıllar var.

“Şükür” diyor nasılsın sorumuza, şükür evladım her halimize.

-Kaç yıldır çıkamıyorlar bu evden, bahçeden diye sorunca arkadaşım. Durdu şöyle bir …

Usulca biz görmeyelim diye silerken g/özünden s/üzülen yaşları, “Annelerini Hakka yolcularken gitmiştik ah oğlum en son köyün öte başındaki mezarlığa” Yormadık onu aslında bilir de üzmekten korktuk ne zaman rahmetli oldu teyze sorusuyla.

Allah rahmet eylesin Nizamettin Amca mekanı cennet olsun Ayşan Teyzemizin diyerek konuyu kapatıp daha u/mutlu şeyler konuşmak arzusuyla dedim ki:

İster misin Allah’ın izniyle Deniz Feneri’nden evlatların vesile olsa birer akülü araç ayarlasak evlatlarına da hem onlar rahat rahat çıkabilse dışarı hem de sen bu vesileyle.

Yine durdu, baktı baktı yüzüme… O sustu da aslında çok şey anlattı duyana.

Hafifçe ellerini kaldırdı semaya, duaya dururcasına ve üzerine ne dense boş olacak sözler döküldü dudaklarından.

-Haniii nerdee yaaa!!!