Cemile İ.

Afetzede-Barınma-Eşya

İyilik, imecedir birlikte çoğaltılan!

Her uyandığın sabaha şükredip, hayata daha çok katkın olsun diye işine koşarak gidiyor, elinden gelenin en iyisini yapıyorsan.

Adam sende demeden gördüğün eksiği tamamlıyor, yanlış düzelsin diye çabalıyorsan.

Tüm dünyevi ilişkilerinde önce Allah rızasını gözetip, hakkı menfaatlerinin önüne koyuyorsan.

Biri bin bir yapan imecenin bereketiyle paylaşıyor ve tek servetinin yüreğin, dua ile amellerin olduğunu asla unutmayıp varlığa şükür, darlığa sabrediyorsan.

Kendini gönüllerde arıyor, dillerin zekatı dualara dahil olmayı en büyük servet sayıyorsan.

Sana hep gün,

Sen hep gül,

Huzurla, sağlıkla sayın artsın,

Öyle çoğalasın ki doldurasın dünyayı güzel İNSAN!

Cemile Anne, işte sizler gibi böyle güzel insanlardan emanet bize. Hemşehrisi olan ve çocukluk yıllarında çok da iyiliğini gören gönüllü öğretmenimiz iletti hikayeyi. Şimdi almış sekisinde olan Cemile Hanım o kara gecede saatlerce enkaz altında kalanlardan. Çok da kaybı olmuş. Akrabalar, komşular, eş dost. Yerle bir olan evden çıkmış ama üzerinden yıllar geçse de hala ruhunun derinliklerinde o gecenin enkazı hep durmakta. Hatay’da yalnız yaşayan Cemile hanım afet sonrası biri geçen yıl vefat eden oğullarının yanında kalmış biraz Mersin biraz Antep. Kalmış ama hep gurbette hissiyle, hep özlem ve biraz da mahcubiyetle.

Ve şimdi uzun zamandır beklenen müjde gelmiş “Varolsun devletimiz, milletimiz…” diyor ve ekliyor “Gün sayıyorum memlekete dönmek için oğlum. Burnumda tütüyor Hatay.”

Cemile anne şimdi de sizlere emanet… yıkılan evin yerine verilen yeri yuva yapmak, içine girebilmek için desteklerinizi bekliyor. Neyi var neyi yok canını zor kurtardığı enkazda yok olmuştu. Şimdi o dualı ağzı, merhametli yüreğiyle umuda tutunda.