Furkan K.

Sağlık-Protez

Gökyüzüne hasret, kanadı kırık martının,

Denize savurduğu çığlıklar yorgunluklarım.

Yanan gönlün küllerinden doğan anka kuşu,

İtinayla sakladığım yeri unutulmuş umutlarım.

Sormuyorum neden uçmaz martı,

Bilmiyorum anka kuşunun dönmek için nedir şartı...

Biz mi yoluz yoksa yolda yolcu muyuz? Durmak ve dahi istediğimiz yere istediğimiz zaman varmak elimizde mi?

Bazen bu sorular ve cevap arayışları kurcalar zihinlerimizi. Ezcümle “Zaman, beklenenleri getirdiği gibi gün gelip getirdiklerini de götürmekte.” Tıpkı sağlığımız gibi.

Furkan kardeşimin mektubunu okurken bu duygulara sürüklendim. Aklıma etrafımızdan onlarca örnek geldi. İnsan kuş misali bir var bir yok. C/an çok şey saklıyor içinde ve sanki her nefes yeniden doğmak gibi adeta. Furkan sapasağlam uyandığı o günün ilerleyen saatlerinde tanık olduğu bir kazaya yardım ederken arkadan gelen başka bir aracın çarpması sonucu sağ ayağını kaybetmiş. İki yıl hastanede tedavi gören Furkan olayın olduğu 2013’te on beş şimdi ise yirmi sekizinde.

Kaza sonrası üzüntüden yaşlı anne Alzheimer baba ise Parkinson olmuş. Ve imkanı olmadığından o günlerde intihar eden bir engellinin protezini alıp bir süre kullanmak zorunda kalmış taki o ikinci el protez bacakta yaralar yapıp yoğun enfeksiyona neden olana kadar. Bu durum da kardeşimizi yaklaşık üç ay Erzurum Şehir Hastanesinde tedavi görmek zorunda bırakmış.

Ve şimdi bu yağız delikanlıya inşallah biz omuz verecek her sağ adımında hayır duasını alacağız.

Dünlerde sağlıkla ilgili götürdüklerini yarınlarda tekrar geri getirsin zaman duasıyla söz verdik siz iyilik y/olunca 30 yıldır koşan gönlü zenginler adına.