Gurbet Ç.

Sağlık-Protez Bacak İhtiyacı

Kıran kırana sürüyor hayat.

Kırmayı marifet sayanların yalnızlık ordusuna gönüllü katılıyor kırılanlar.

Ve zaman;

En iyi öğretmen ya vurmaz yüze,

Kırdığı yerden kırılmak neymiş vakti geldiğinde kulaklara fısıldar.

Gurbet Hanım elli üçünde ve tam dokuz sene önce şeker hastalığına bağlı sol ayağını diz altından kaybetmiş diğerinde de ciddi hasarlar oluşmuş bir dizi ameliyatla onu kurtarmışlar şükür.

Bir yanı hep eksik kalan ablamız yedi yıl önce eşini ahirete uğurlarken geride kalan hatırası üçü evli evden ayrı ve on bir ila on yedi yaşında iki kızıyla tutunmuş hayata. Rahmetli eşi günü birlik çalışıp, tarım işçiliği yaparak geçinen biri olduğu için geride çocuklar ve eşine bir maaş da bırakamamış.

Adı gibi bu dünyada gurbette gibi yaşayan abla engelli maaşı ve evde bakıp ücretiyle karşılıyor tüm geçimini.

“Ben ayakta durmalıyım ki kızlarımda da durabilsin” cümlesiyle bitirdiği bize yazdığı mektubunda tek bir talebi var. Sekiz yıl önce yapılmış ve kaybettiği ayağının yerini alan artık kullanılamayacak durumda olan protezinin değişimi için eşten dosttan, çevreden, komşu ve akrabalardan toparlamaya çalışıp başarılı olamadığı maliyetin karşılanması.

Çok söz veren oldu ama … diye başladığında telefon görüşmesinde söze ne kadar kırgın ve umutsuz olduğu çok açık belli oluyordu. Vakti şimdiydi belli ki.

Az zaman ver dedik bize. Derdin derdimiz, iyilik adım adım vakti geldiğinde ulaşacak sana ve inşallah kırgınlıklarını da unutturur duasıyla.