Gülseren A.

Barınma - Ev Yapımı İmecesine Katılma

Bir haykırış bu,

Sessizliğin sesi.

Bir haykırış ki avaz avaz,

Kalabalıklardaki yalnızlığın kimsesi.

Bir haykırış bu dilsiz,

G/özde kopan fırtınaların öfkeli uğultusu,

Bir haykırış ki bağır çağır feryat körkuyulara dipsiz.

Bir haykırış bu,

Uyanışa vesile…

Bir haykırış ki sıcacık tebessüm ile,

Karanlıktan aydınlığa yürüten el ele!

Eşi ve 3 çocuğuyla mutlu mesut yaşıyordu Gülseren Hanım. Dardı gelirleri ama, kanaat ve şükür bereketlendiriyordu Allah’ın verdiği rızkı. Ama fani dünya bu. En büyük hakikat olan ölüm, her zaman, herkese geldiği gibi onlara da geldi aniden. Zaten engelli olan eşi, yakalandığı ani bir hastalık ile göçtü gitti ebedi alemine.

Yetim 3 çocuk ile yalnız ve çaresiz kaldı Gülseren Hanım. Eşinden kalan engelli maaşını bağladı devlet ona, ama engelli maaşı evin kirasına bile yeterli değildi. Çocuklarını alıp köyüne taşınmaya karar verdi. Bir miktar toprağı vardı köyde. Eker biçer, engelli maaşını da çay, tuz, şeker parası yapar, geçiniz giderdi kıt da olsa kanaat ederek, şükrederek.

Ama başını sokacağı bir damı yoktu köyde. Sağdan soldan malzeme toplayarak başlarına bir dam yapmak için niyet eyledi. Ama köylü de zaten kıt kanaat geçiniyordu. Köylünün desteği ile bu damın örülmesi mümkün değildi.

Anlayacağınız, sizin de desteğinize ihtiyacı var Gülseren ve 3 yetiminin başına bir dam örebilmek için. Kiminizinki tuğla, kiminizinki çimento, kiminizinki demir olsun… niyetiniz makbul biriniz 1001 olsun inşallah!