Sevilay K.

Sağlık -Serebral Palsi (beyin felci)-Engelli Aracı

Ödünç aldım,

C/anı...

Zamanın dün ile yarın arasına sıkışmış girdabından!

Sırtlandım hayat yükünü,

Kah duruyor kah yürüyorum,

Ömür köprüsünde şükrü duaya katarak.

Görmeyene göz, duymayana kulak, konuşamayana dil ve yürek yürek koşan ayak "ÖZ"ümüz, bizi gerçek engelli yapacak yürek tek uzvumuz.

Zeynep Betül onunda ve doğuştan Serebral Palsi (beyin felci) hastalığını 1.5 yaşında fark etmişler ve iki yıl önce de bir ameliyat geçirmiş. Haftada iki gün özel eğitime giden, engel oranı %80 olan kızımızın bir de on dört yaşında ablası var. Baba aileyi asgari ücretin biraz üzerinde bir ücretle fabrikada çalışarak ve izinli olduğunda (Pazar) gündelik yevmiye işlerine giderek geçindiriyor.

Ev hanımı olan ve zamanının büyük çoğunluğu Zeynep Betülüyle geçen annemiz başvuru yapmış kuruma. Mektubunu okuduk ve sonrasında hem geçmiş olsun demek hem yalnız olmadıklarını hissettirmek hem de detay almak için konuştuk da uzun uzun.

-Yavrum artık dışarı çıkarken zorlanıyor, manuel sandalye ile olmuyor. Üzülmesin diye demiyorum diyemiyorum bir şey ama taşıyamıyorum, zorlanıyorum. Hem eğitimine, hem tedavisine gitmek hem de uygun zaman ve havalarda arkadaşlarıyla parka, bahçeye çıkabilmesi camdan onları izleyip gizli gizli ağlamaması için akülü engelli aracına ihtiyacımız var.

Bu konuda aslında sizden başka yerlere ve hatta bazı TV programlarına da yazdım umut işte … Dönen olmadı ilk siz ses verdiniz sesimize… dediler ve devam ettiler gerisi aslında içini dökme oldu sadece biz anlayacağımızı anlamış, ödevimizi çoktan almıştık ki aslında hep dediğimiz gibi “Herşey v/aktine esir” bunu bir kez daha görmüş olduk. İyilik yapmak da nasip işi ya onca temas içinde yol bizimle kesiştiyse ne mutlu bize ki Zeynep Betül’ü mutlu etmek, her gülüşünü hakkımızda duaya çevirmek mükafatına eriştik.