Ümit T.

Birlikte Yol Alana Engel Yok…

Bazı insanlar kendi baharını,

başkasının kışını dindirmek için erteler.

Bir ömür, başkalarının üşüyen yanına örtü olur da

kendi gönlünün ısınacağı vakti sessizce bekler.

Yıllardır iki engelli kardeşinin yükünü omuzlarında taşıyarak otuzlu yaşlara yaklaşmış bir genç kardeşimiz, şimdi kendi hayatının eşiğine geldi. Ailesinin mevcut geliri, emekli babasının ve engellilerin maaşları.

Bunca yükün arasında yuva kurmanın hayali bile uzakken ona Allah nasip etti ve kesiştirdi yolları. Nişanlısıyla Ümit kardeşimize yuva olacak birlikte tutmuş oldukları kiralık ev, onlar için yeni bir hayatın ilk kapısı. Fakat o kapının ardındaki tadilat, eksikler, eşya ve hazırlıklar, mevcut imkânlarının ötesinde bir yük olarak karşılarında duruyor. Bu adım aşıldığında omuz omuza verip her ikisi de çalışıp iademe ettirirken hayatlarını bir eli de hep yine üzerinde olacak ailesinin, engelli kardeşlerinin.

Belki bir yuvanın eksiği, bir başka yüreğin fazlasıdır. Yıllarca kardeşlerinin hayatına kol kanat geren bu gence şimdi biz de bir omuz verelim ki yükü hafiflesin, yüzü gülsün ruhu rahatlasın.

Kimi zaman iyilik; bir hayatı değiştirmekten önce, bir insanın kendi hayatına başlayabilmesine vesile olmak, yol açmaktır.